قاطی پاطی
خون دل بریخت از دو چشم من....
دلم میخواد تا صبح گریه کنم ولی اشک نمیاد.
فقط لبخند تلخ هست که گوشهی لبام میشینه.
من میتونستم.
روی همهی حرفهام میموندم.
اون آرامش رو با هیچی عوض نمیکردم.
اون لبخندها رو....
من میتونستم، تا ته همین دنیا....
:))))))))))))))))
نوشته شده در ۱۴۰۰/۱۲/۱۸ , توسط نگین پناهی
برچسب:
نویسنده: میلاد عباسی